Japonya'da Ogrencilik

Japonca ogrenen Turkler icin, ozellikle baslangic seviyesinde en zorlandıkları seslerin basinda /tsu/ olduğu bilinir, Bana gore ツsesinden ziyade /e/ sesinde daha büyük bir problem yaşanmakta. Ogretmen anlamina gelen Sensei sozcuğunu en bastan tam soyleyebilen bir kisiye bile rastlayamamakla birlikte, bu yanlis soylemi de duzeltmek icin ugrasan kimseyi gorememek inanin aci verici. Bilenler bilir, Turkce'de aslinda iki tane "e" sesi vardır birisi acik birisi kapali diye adlandirilir ama hangisi acikti ya, diye kafalar karistigindan uzerinde durulmaz. Halbuki, "ben" derken ki, /e/ ile, "elbise" sozcugundeki /e/ sesleri bambaskadir. Bizde tam bir ayrim olmadigi icin kimi hödükler bunları ayrı sesler oldugunu kabul etmezler. Hatta isi abartip, alfabemizde 29 harf var hocam, bir tane de "e" vardır. Ben bunu bilir bunu söylerim diye saçma sapan şovenist söylemlerde bulunmaktan da kaçınmazlar. Aslinda bu tip insanların "ben gerizekaliyım" demelerinin farklı bir biçimi olduğundan kızmak yerine eğleniyorum. Ve evet, siz hala sensei'e sansei demeye devam edin.
/tsu/ sesi ise ayri bir sorun ama basta da bahsettigim gibi o kadar da buyuk bir sorun degil, tamam sozcuk basinda tsu geldigi zaman sapsallasan bir ton insan var hatta, TSUNAMI sozcugunun nasil TUSUNAMI haline geldigini anlamaya calisirsaniz husnu kuruntu gibi siser sonra ortadan patlarsınız. Musluk sesi olan TSSS sesini taklit ederek bu sesi cikarma alistirmasi yapmak cok kolay, ya da benim derslerimde kullandığım bir yontemi anlatayım siz de evde deneyin. OTSUYU ya da ETSUYU sozcuklerini soyleyin ve daha sonra O ya da E sesini kaldırın bakın size TSUYU kalacaktır. TSUYU da çorba ya da sos anlamında kullanıldığından biraz daha akılda kalması mümkün.

Konu değişecek ama Otsuyu içmişliğim var sağlıklı olmak uğruna, çeşitli ot, bitki vsyi mikserde cektikten sonra icirmislerdi (bir gidim icebilmistim evet igrencti). Etsuyuna gelince onu hepimiz zaten bir sekilde iciyoruz.

Japon mutfaginda etsuyu cok ayri bir oneme sahiptir, biz de niyeyse etsuyu (etsuyu ve tavuksuyu) olarak ayrılırken onlarda ise, etsuyuna genel olarak DASHI (daşi) adı verilir ve en başta kurutulmuş torik, palamut balıklarından elde edilen dashiler basta olmak uzere diğer deniz urunleri, tavuk, domuz ve en son da bizim bildigimiz dana etinden elde edilen etsulari kullanılır. Ancak, en cok kullanılan dashilerin balık dashileri olduğunu belirtmem lazim, neredeyse yuzde 99'u balık dashisidir ve geleneksel Japon mutfaginin tamamen temel diregidir.

Japon mutfagi ile yeni yeni tanismaya baslayan Turkiye (Istanbul)'de Japon mutfagi denince akla hemen sushi, sashimi daha sonra da naruto animesi sayesinde ramen ve yakisoba gelmektedir. Halbuki, bu yemekler aslinda Japonya icinde bile fast food'a yakin junk yemek sinifina girmektedir. Esas, gerçek Japon yemeği uzun bir sure sosta pismis balik ve sebzelerden olusmaktadır. Bu sosta hepinizin sandigi gibi sadece soya sosu degil, soya sosu ile tadlandirilmis balik dashisidir.

Bu dashi olayini kendimiz evde yapabilir miyiz? yani evde sushi vs haricinde bir Japon yemegi yapmak istesek dashi şart, ama Turkiye'de hazirlari kesinlikle bulunmuyor. O zaman arkadaslar, kurutulmuş balık yani çiroz satın alıyoruz bol bol, sakın sirkeye falan yatirmasinlar. Kurutulmus baligin dashi'si daha iyi cikacagindan tercih ediyoruz, cunku taze balik ile yapmaya kalktigimizda baligin agir kan kokusu da dashiye karisacaktir. Cirozlari uzun uzun yavas yavas hasliyoruz ve keskin bir balik kokusu corbaya sindikten sonra sogutup kaplara ayirip buzlukta dondurabiliriz. Donmus corba gibi bir sey olduğundan dondurucuda uzun sureler saklanmasinda bir sorun yok. Daha sonra da NHK world ya da nette buldugunuz tariflere gore yemeginizi yapabilirsiniz. Afiyet olsun.

Japonca ogrenen Turkler icin, ozellikle baslangic seviyesinde en zorlandıkları seslerin basinda /tsu/ olduğu bilinir, Bana gore ツsesinden ziyade /e/ sesinde daha büyük bir problem yaşanmakta. Ogretmen anlamina gelen Sensei sozcuğunu en bastan tam soyleyebilen bir kisiye bile rastlayamamakla birlikte, bu yanlis soylemi de duzeltmek icin ugrasan kimseyi gorememek inanin aci verici. Bilenler bilir, Turkce'de aslinda iki tane "e" sesi vardır birisi acik birisi kapali diye adlandirilir ama hangisi acikti ya, diye kafalar karistigindan uzerinde durulmaz. Halbuki, "ben" derken ki, /e/ ile, "elbise" sozcugundeki /e/ sesleri bambaskadir. Bizde tam bir ayrim olmadigi icin kimi hödükler bunları ayrı sesler oldugunu kabul etmezler. Hatta isi abartip, alfabemizde 29 harf var hocam, bir tane de "e" vardır. Ben bunu bilir bunu söylerim diye saçma sapan şovenist söylemlerde bulunmaktan da kaçınmazlar. Aslinda bu tip insanların "ben gerizekaliyım" demelerinin farklı bir biçimi olduğundan kızmak yerine eğleniyorum. Ve evet, siz hala sensei'e sansei demeye devam edin.
/tsu/ sesi ise ayri bir sorun ama basta da bahsettigim gibi o kadar da buyuk bir sorun degil, tamam sozcuk basinda tsu geldigi zaman sapsallasan bir ton insan var hatta, TSUNAMI sozcugunun nasil TUSUNAMI haline geldigini anlamaya calisirsaniz husnu kuruntu gibi siser sonra ortadan patlarsınız. Musluk sesi olan TSSS sesini taklit ederek bu sesi cikarma alistirmasi yapmak cok kolay, ya da benim derslerimde kullandığım bir yontemi anlatayım siz de evde deneyin. OTSUYU ya da ETSUYU sozcuklerini soyleyin ve daha sonra O ya da E sesini kaldırın bakın size TSUYU kalacaktır. TSUYU da çorba ya da sos anlamında kullanıldığından biraz daha akılda kalması mümkün.

Konu değişecek ama Otsuyu içmişliğim var sağlıklı olmak uğruna, çeşitli ot, bitki vsyi mikserde cektikten sonra icirmislerdi (bir gidim icebilmistim evet igrencti). Etsuyuna gelince onu hepimiz zaten bir sekilde iciyoruz.

Japon mutfaginda etsuyu cok ayri bir oneme sahiptir, biz de niyeyse etsuyu (etsuyu ve tavuksuyu) olarak ayrılırken onlarda ise, etsuyuna genel olarak DASHI (daşi) adı verilir ve en başta kurutulmuş torik, palamut balıklarından elde edilen dashiler basta olmak uzere diğer deniz urunleri, tavuk, domuz ve en son da bizim bildigimiz dana etinden elde edilen etsulari kullanılır. Ancak, en cok kullanılan dashilerin balık dashileri olduğunu belirtmem lazim, neredeyse yuzde 99'u balık dashisidir ve geleneksel Japon mutfaginin tamamen temel diregidir.

Japon mutfagi ile yeni yeni tanismaya baslayan Turkiye (Istanbul)'de Japon mutfagi denince akla hemen sushi, sashimi daha sonra da naruto animesi sayesinde ramen ve yakisoba gelmektedir. Halbuki, bu yemekler aslinda Japonya icinde bile fast food'a yakin junk yemek sinifina girmektedir. Esas, gerçek Japon yemeği uzun bir sure sosta pismis balik ve sebzelerden olusmaktadır. Bu sosta hepinizin sandigi gibi sadece soya sosu degil, soya sosu ile tadlandirilmis balik dashisidir.

Bu dashi olayini kendimiz evde yapabilir miyiz? yani evde sushi vs haricinde bir Japon yemegi yapmak istesek dashi şart, ama Turkiye'de hazirlari kesinlikle bulunmuyor. O zaman arkadaslar, kurutulmuş balık yani çiroz satın alıyoruz bol bol, sakın sirkeye falan yatirmasinlar. Kurutulmus baligin dashi'si daha iyi cikacagindan tercih ediyoruz, cunku taze balik ile yapmaya kalktigimizda baligin agir kan kokusu da dashiye karisacaktir. Cirozlari uzun uzun yavas yavas hasliyoruz ve keskin bir balik kokusu corbaya sindikten sonra sogutup kaplara ayirip buzlukta dondurabiliriz. Donmus corba gibi bir sey olduğundan dondurucuda uzun sureler saklanmasinda bir sorun yok. Daha sonra da NHK world ya da nette buldugunuz tariflere gore yemeginizi yapabilirsiniz. Afiyet olsun.

Blog yazilarima devam ettikçe, karşilaşmakta olduğum yaa ben de Japonya'da okumak istiyorum. Ne olur bir çare bul! emailleri haricinde zaman zaman "Benim derdim okumak falan değil, Japonya'ya gidip görmek istiyorum ama sadece Tokyo, Osaka gibi şehirleri görüpte dönmek de değil derdim. Gerçek Japonya'yı gezmek için ne yapmalıyım, nerelere nasıl gitmeliyim. Ateş pahasıymış öyle mi" diye soruları da almıyor değilim.
Haklısınız, uzun bir zaman önceye kadar Türkiye'den Japonya'ya gitmek ve orada da yer yön bilmeden bir Türk'ün istediği gibi gezip tozması zor bir işti.
Ancak, özellikle son bir kaç yıldır, benzin fiyatları artsa da rekabet ortamı kızışan havayolları ve Japonya'nın bir çok ürüne uyguladığı ithalat kotalarını kaldırması nedeni ile artık biraz daha rahatça gidip gelebiliyoruz. Bunun yanında Japonya'nın Türkiye'den hala vize istememesi gibi güzel bir durum nedeni ile dibimizdeki Bulgaristana giderken bile vereceğimiz 200yura'ya yakın vize ve vesaire harçları da cebimize kalmış oluyor.
Şimdi Japonca bilmeyen ya da bilse de Japonya'da tanıdığı olmayan ama Barış Manço'nun 7den 77yesini izleyip kafasina Japonya'ya gitmeyi takmış olanlara güzel bir tavsiyem olacak.
Belki duymamış olanlarınız vardır, Japon Tren yolları sadece yurtdışından gelen yabancılar için kısa dönemlik Hızlı tren ve normal hatlar için sınırsız binişli tren bileti uygulaması yapmakta. Bu uygulama Avrupa'dan da gördüğümüz Euro-rail ya da inter-rail uygulamasına oldukça benziyor. Ancak, hızlı trenlere yani shinkansenlere de binebilecek olmamız bizim isimizi hayli kolaylaştırıyor. örneğin, Tokyo'ya vardınız ve bir hafta tokyo'da kendinize uygun bir otel ayarladınız. Ancak gelmişken kyoto'yu, nara'yı, kuzey'de niigata'yı, ya da iyice güney batı'da fukuoka ya da hiroshima'yı da görmeden gitmek istemiyorsunuz. Sadece Tokyo-Kyoto arasi size gidis gelis 20bin yene mal olacaktir. Bunun yaninda sehir ici transferler vesaire ile 25bini gozden cikartalim. Ancak, JAPAN RAIL PASS adli tren pasosunu elinize aldiginizda, sabah otelinizde kahvaltinizi yapip, shinkansene binerek 2 saatlik bir yolculuk sonunda Kyoto'ya varip, muhtesem tapinaklari gezdikten sonra öğle yemeğinizi yer, isterseniz Hiroshima'yı gezmek için tekrar trene atlarsiniz (her onbes dakika da bir hizli tren var cunku), ogleden sonra uc gibi atom bombasi ani parkini ve miyajimayi gezip, aksam hiroshima usulu okonomiyakinizi yedikten sonra son trenle tekrar tokyoya donebilirsiniz. Ertesi gun, kuzey japonya'nin kiyida kosede kalmis "gerçek" japonya bölgelerini de gezdikten sonra, tekrar orta Japonya'da Osaka, Kobe, Nara nereye isterseniz gidebiliyorsunuz. Ve tum bunlari 28bin yene yapabiliyorsunuz. Nasil harika degil mi? Hem her gittiginiz yer icin ayri ayri otel tutma, bavul toplama derdinden kurtulmus olmakla beraber sadece tokyo degil asagidan yukariya tum Japonya'yı da istediginiz gibi gezebiliyorsunuz. Ha, sıkıldınız mı Kyoto'dan, atlayın Osakaya, yine mi baydı size atlayın dönün 3 saat sonra tekrar Tokyo'dasınız. Sigara içilen kompartlardan, sigara içilmeyenlere, bira ve yemek satisi yapilan tum hatlarda Japonya'da tren keyfini yasamadan Turkiye'ye donmek hayatinizin hatasi olacaktir.
ee, iyi hos ben bu biletten ve sizin bahsettiginiz Japonya'ya uygun ucak ve otellerden istiyorum diyorsaniz benim bildigim ve kullandigim bir sirketi onerebilirim.

http://his-japanrailpass.com/eng/en001.html

HIS Japonya'nın en büyük ve en güvenilir seyahat sirketlerinden, Turkiye subesi de ayni Japon sirketi özeni ve saygısı ile yaklaşıyor. Yani, uc bes kurusun hesabini yapan benim gibi adamlar icin bile onlarca defa yaptigimiz plani bozup bozup yapabiliyoruz. Ne guzel bir luks degil mi. Hem de kimse size aa yeter artik gitmeyeceksiniz bizi ugrastirmayin diye kizmiyor :))

Gecen gün katıldığım X başlıklı bir toplantıda üniversitede ogrencileri temsil eden bir ogrencimiz sorunlarından bahsetti. Demokratik ve sorunların çözümü için güzel bir yöntem olduğunu söylemeliyim. Bahsi geçen öğrenci de toplantidan apar topar kacmak isteyen hocalari durdurup dertlerini anlatabilecek kadar da cesurdu. Ancak tabii ki tüm isteklerini benimsemek de mümkün değil. Diğer hocalara göre, bunlar okulun fiziki yapısından kaynaklanan nedenlerden mümkün değil, bana göre ise biraz daha farklı. Fiziki imkansızlıklar yerine, "gereksiz" istekler diz boyuydu. Temsilci öğrenci de sonuç olarak diğer öğrencilerin isteklerini dile getirdiği için tek bir kişiyi hedef almiyorum. Sanirim ki, benim de bir çok öğrencim aynı dertlerden muzdarip.
Bunlar: okulun arkasina kapi acilsin, ön kantin acilsin, yemekler çok kötü, çok pahali, okul girişinde su birikiyor beton dökülsün...vs vs

Simdi, okulun önünde ve arka yaninda birer kapı var zaten, hadi diyelim iki adım daha yürümek öğrencilerimiz icin külfet, ancak kapi acilamamasi icin sebep olarak oraya konulacak güvenlik görevlisi icin kadro ve ödenek olmadığı öne sürüldü bu da mantıklı gözüküyor. Fakat, benim merak ettigim, bu kadar güvenlik görevlisi o kapılarda ne yapıyor? Iceriye giris cikis benim bildigim serbest, yani eskiden yok su girmeyecek yok bu girmeyecek denilen olay artık pratikte ortadan kalkmis durumda. Iyi kotu bunu tartismak istemiyorum, ama diger turlu herkes zaten iceri giriyordu. Hele arabasi varsa kimlik bile gostermesine gerek kalmiyor. O zaman okulun genel guvenliginden sorumlu tek ya da iki birim bir yerde konuslanir geri kalaninda ise tum kapilar herkese acik birakilir. Anlatabiliyor muyum? zaten herkes girip cikabiliyor. Ornegin gecen sene odamda sakin sakin otururken uzun boylu yagiz bir delikanli odama dalip "hocam ben super kung fu yapiyorum, bu da DVDim bi izler misin?" diye sorunca honk diye kalmistim. Nasil girdi, niye ben? diye soru sormaktan zaten vazgecmistim. Bir binanin bodrum katinda kung fu yapan iki gencin dvdsini izlemek zorunda kaldim. Dovus sporlarina hic bir ilgi duymayan benim icin gercekten buyuk bir izdirap idi. Bir de ne alaka?
O yuzden, birakin tum kapilar acik kalsin, guvenlik gorevlileri de bir yerde otursun sorun cikarsa mudahil olsunlar. Zaten buyuk bir sorun ciktiginda guvenlik gorevlileri sadece izlemekle yetiniyorlar, hic bir yaptirim gucleri yok...
Gelelim kantine, Iste buradan sonra Japonya'ya tekrar donmek istiyorum.
Benim Japonya'da okuma firsati buldugum iki universite de bir kac kampus vardi. Her bir kampusunde en assagi iki ayri yerde yemekhane kompleksi bulunmaktaydi. Anlatabiliyor muyum? Yani neredeyse her fakultenin kendi yemekhanesi hem de iki katlı üç katlı binalarda öğrenciler yemek yemektedirler. Ancak kaç tane kantin var derseniz ya bir tane ya da sıfır...

Bir önceki yazımda da yemeklerden bahsetmistim, söz yemekten açılmışken bu yemekhane konusuna girmek isterim. Japon üniversitelerinin yemekhaneleri temelde tek bir kooperatife "COOP" bağlı olarak işletilen özerk işletmelerdir. Tek bir menü çikartip herkese ayni menüyü yedirmek yerine büyük bir restoran mantigi ile calisan bu isletmelerde, öğrenciler ya hazirda tabaklara konmus yemekleri secip daha sonra bunlari kartlarindan otomatik oderler, ya da o sirada o yemek yoksa ısmarlayıp beş dakika bekledikten sonra sıcak sıcak istedigini yiyebilir. Gerçekten orta seviyede lezzetli ve ucuz yemek yemek isteyenler için bulunmaz bir cennettir üniversite yemekhaneleri, çeşitlere gelince "balık, et (biftek), makarna, körili tavuk, pilav, ahtapot kizartmasi, patates kizartma, tavuk sinitzel, udon, soba, yabancı öğrenciler özellikle koreliler için kore turşulu sıcak yemekler, çin yemekleri, hint yemekleri ve büyük üniversitelerde müslüman öğrencileri için helal yemekleri bulmak sizi sasirtmasin. Muazzam sayıda bir müşteriye sürümden kazanarak hizmet verirken tabii ki bunu yapan firma da kazanmaktadır. Yemekleri hazırlayan bir iki ustabası ve yönetici haricinde calisanlarin tamamı da yine o okulda okuyan öğrenciler olup onlar da harcliklarini cikartmaktadırlar. Kekinden pastasına, kahvesinden limonatasına (içen kaldı mı) hatta bir çok üniversitede birasından şarabına kadar herşeyi bulabilirsiniz. Çalışma saatleri ise basit, sabah 8:00 akşam 10:00 yani okulda araştırma yapan, kütüphanede kitap okuyan öğrenci ve hocalar düşünülerek her an bir şeyler yiyebilecekleri mükemmele yakın bir sistemi oluşturmuşlardır. Bunlardan yine en ilginci "Herkesin Sesi" köşesidir ki, herkes önceden hazirlanmis bir kagida yemekhane ile ilgili istek ya da sorunlarını yazar ve oradaki kutuya atar. Oradaki ismi cismi belli olmayan bir görevli de bütün bunlara cevap vermek zorundadır (Tabii ki edep ahlak sınırları içinde olan tüm sorulara).

Ee, simdi kantin yoksa ogrenciler ne yapiyor?
nerede sigara icecek, nerede piyasa yapacaklar peki?
Bunlar icinde care bulunmus, genc her yerde genc ve her yerde olabildigince aktif. Butun bunlar icin, yine okul kampusu icinde tum topluluklara ayrilmis buyuk bir bina yapilmis. Ogrenciler bu bina icinde kendi topluluklarina ayrilmis odalara yine sabahin erken saatlerinden gecenin gec saatlerine kadar gidip orada kendi topluluklarini ilgilendiren sosyal aktiviteleri gerceklestirebiliyor, ya da ne bileyim televizyon koyup saatlerce playstation oynayabiliyor, mangal yakabiliyor, ickisini icebiliyor... Ok?

Kendi etkinlikleri, kendi yapacagi hic bir seye okul yonetimi acikcasi karismiyor, bu ozgurluk icinde de ogrenciler de cok da buyuk bir sorun yaratmiyor. Ders ve calisma saatlerinde de okulun kutuphanesi, calisma alanlari hatta yemekhanesinde calisabiliyorlar (bkz:wifi sistemi). Gelelim bize, sadece egitim fakultesinde hali hazirda calisir durumda iki kantin var, egitim fakultesi disinda ise kantine benzeyen yuzlerce hatta binlerce kafe, bar, kahvehane, kiraathane bulunmakta. Ne egitim fakultesinde ne de diger kampuslerde bir tane bile tam tesekkullu her turlu kitaba ulasabilecegimiz bir kitapci yok, tekrar yazacagim Ne egitim fakultesinde ne de diger kampuslerde NE DE SEHIR ICINDE her turlu kitaba ulasabilecegimiz bir tane bile kitapcı YOK. Ama ogrencimizin dile getirdigi ilk sorun neydi hatirlayalim mi? "Giristeki kantin kapali, ne zaman acilacak ogrenciler kantinlere sigamiyor buna acil bir cozum bulabilecek misiniz?"
Aferim oglum, aferim yavrum, aferim sevgili ogrencimiz... Buluruz tabi niye bulmayalim ki...
Yine özlü bir sözle bitireyim de karizmatik olsun,
Her millet hak edildiği gibi yönetilir...

Kaldigimiz yerden devam edelim. Artik ogrenci falan olmadigima gore, Japonya'da yasamadigimi da hesaba katarak yazilarimi guncellemeğe calisacagim. Baska bir blog sitesinden yeni bir hesap acarak yepyeni bir AkirA olarak karsiniza cikabilirdim ama bu sefer burada daha once yazdiklarimin da gumburtuye gitmesi gibi hepimizi cok fazla etkilemeyecek bir sorun soz konusu tabii ki. Peki ne yazacagiz... dogrusunu soylemek gerekirse ben de emin degilim, yazacak konusacak bir seyler elbette bulunur. Toplamda 7 yılı aşkın Japonya yaşamından geriye kalanlarla ile 7 yıl sonra geldigim Turkiye'de gorduklerimi biraz karşılaştırarak biraz da eleştirerek yazmak istiyorum.
7 yıl bu dile kolay, daha uzun süreli yurt dışında yaşayanlar da vardır onlara da kolay gelsin demek isterim. Cok uzun süreli gidince sanki 7 yılın hiç bitmeyecek gibi hissedilmesi gayet normal. Bu psikoloji ile, bir daha anama topragima vatanima donemeyecegim ben, öksüz kaldım duyguları sel olup bazen insan gerekli gereksiz hareketlerde bulunabiliyor. Turk yemegini ozlemek bunlar icinde en kabul goreni herhalde. Kebap, döner, dolma, mantı, içli köfte (haşlanmışı ve kızartılmışı olarak iki türlüsü de), turşular (ecnebi turşuları tatlı oluyor) v.s bütün bunları bulsam da yesem diye yaban ellerde aş ermeniz oldukça olası bir durum.

Ancak, insanoğlu da diğer hayvanlar gibi bulunduğu ortama biraz geç de olsa uyum sağlamağa başlıyor ve gitgide uyum sağladığı ortam onlar için yeni doğal ortamları oluyor. Yeme içme alışkanlıklarından, selam verme, konuşma, yürüme biçimine kadar değişiklikler ortaya çıkabilir, bunları kısa süreli ülke dönüşlerinde "ne oldu lan sana Japon (alman, amerikalı, rus... vs) gibi olmusun özüne dön olm" replikleri karşılamaktadır. Kesin dönüş yapanlar için ise daha büyük bir sorun söz konusu olacaktır o da yurt dışında edindiği yeme alışkanlığını tekrar bırakmak zorunda kalmasıdır. Japonya'da yaşayıp da dönenlerin bir çoğundan ah okonomiyaki olsa da yesek, ya da ah söyle güzel bir udon hüpletseydik sözlerini işitmişimdir.
Sushi tabaklarını dizsek, yakisobanın üzerine mayonezi gezdirsek, wasabili soya sosunda pişmiş yumaşık biftek ile pilav götürsek... daha sürdürebilirim isterseniz...
Fakat başka bir sorunla daha karşılaşıyoruz,
o da ayy ne yediniz orda böcek mi, japonlar cenin yiyolarmış ben internette gördüm, soya sosu falan öğğğkhhh...
iste bu sözleri işitmek gibi bir işkence ile karşılaşabilirsiniz. Karakterimden ötürü her insanla konuşmam, karşı taraf ısrar ederse kibarca işim olduğunu söyler ve ortamdan kaçarım. İste bu yukarıdaki sözleri sarfedenler de artık benim için kaçmama neden olan yeni bir grup, eskiden olsa o kadar da takmıyordum bunu da itiraf edeyim.

Bu tip insanlara sinir olma sebebim sadece Japon yemeklerine iğrenc diyerek hakaret etmeleri degil, aslinda bu kesinlikle bir sebep bile degil. Kendi kulturunu en üst gorup, baska kulture ait degerlere tamamen tu kaka ile yaklasan ama baska kulturle ilgili herhangi birsey sordugunuzda alabileceginiz en iyi yanıtın "BBC de gormustum, onlar soyleymis" cevabı oldugu bir gercek. Kendi kulturlerine ait olan deger ya da degersizlikler hakkında da bilgisiz, bilincsiz yetisen bir genclik ile, kendi kulturu disindaki herseyi gavur, kafir, bizden degil diyerek kotulemeye calisan eski nesil sandigimizdan epey fazlaca var bu ülke topraklarında.

Ulan sushi yemedi diye demedigini birakmadin diyeceksiniz. Sushi yeyip yememesi degil demistim, zaten istese de oyle kolay kolay yenilebilecek bir sey de degil. Oncelikle baligin ultra taze olmasi gerekir, sonra baligin yine cig olarak yenebilecek en guzel yerlerini kesecek incecik ve keskin bir bicaga sahip olmaniz gerekir. Sirke ve az sekerli pilav, wasabi ve en kotu ihtimalle "kikkoman" marka soya sosuna da ihtiyaciniz olacaktir. Butun bunlara buyuk sehirler haricinde kavusmak cok da kolay degil.

Ancak, demek istedigim Japon mutfagindan "GENEL" olarak bahsedecek olursak, böcek, sakatat vesaire gibi herkesin yiyemeyecegi seyler bulunmaz. Tüm dünya mutfakları içinde neredeyse en hijyenik (yapildigi yere gore degisir tabii) ve en saglikli mutfak oldugunu eger gercekten BBC ya da Discovery izliyorsaniz bilmeniz gerekirdi. Yöresel olarak domuz ayağı, at eti yiyen bölgeler yok değil tabii ki, ama bunu da Japonya'ya giderseniz ben domuz ayağı yiyecegim dediğinizde kolay kolay bulamayacağınızı da belirteyim. Genel olarak Japon mutfagi ikiye ayrılıyor, birisi dağ öbürü de deniz. Dağ'dan kasıt burada karasal ürünler, sebze meyve cok yetismediginden daha ziyade yenebilir otlar ağırlıktadır. Dinsel nedenlerden dolayı siyah ya da kırmızı et tüketimi oldukça düşük (son zamanlarda artsa da), ya da şöyle söyleyeyim kırmızı et geleneksel japon mutfağında yok. Deniz kısmı ise, derya deniz olmuş. Denizden babam ciksa yerimi bizler değil Japonlar söylemis neredeyse o kadar. Yosun yiyolar ayyyyyyyyyyyyyk diye ciglik ciglik kacan Turk hatunlari gormustum, denizin icinde yetisen bir nevi yenebilir ottan bahsediyoruz. Sonucta yuzerken ayaginiza takilir panik olabilirsiniz ama tabağinizdaki yosundan basiniza bir sey gelmez merak etmeyin. Kokusunu sevmiyorsaniz, ben kokusundan hoslanmiyorum deyin ve bu yemegi seven insanlari daha da fazla irite etmeyin lutfen.
Ancak, her ulke yemegine ay cok igrenc, ay cok kotu, böğğğğk diye zirlayan insanlarimin yediklerine bakalim mi bir... evet geliyor

Kuzu, koyun beyni yenmekte ülkemde. Nasil pistigi, kac gun beklemesi gerektigi gibi detayların hicbiri tabii ki hic konusulmadi konusulmaz da. Hatta gelisme evresindeki kucuk cocuklara da yararlı olduğu hem de coook yararlı oldugu söylenerek yedirildiğini de bir cogumuz kotu anılarını deprestirerek hatırlayacaktır.Kolesterol acisindan feci zengin olan bu besini 1 gün gectikten sonra 50gramdan fazla yemememiz gerekiyor. Ne kadar uyabiliriz ki bu kurala.
Devam edelim

kelle paca

kokorec

iskembe

arkadaslar, bilemiyorum aranizda bunlardan tabii ki nefret edenler olacagi gibi, ayilip bayilanlar da vardir. Ben ikinci sinifa giriyorum. Resimler cok istah acici degil belki ama olsa da yesek dedigimiz urunlerdir. Bir de bunlarin sarkuteri kismi var, mesela...
tulum peyniri, gercekten enteresan bir ornektir. Hayvanin derisi icinde hem de oyle boyle degil killi biyikli derisi icine süt koyup peynir olmasini bekliyorsunuz ve oturup kahvaltida yiyorsunuz. Bizim icin ne kadar normal olsa da, dusunsenize baska bir kulturden gelen bir kisi icin ne kadar da acayip bir sey olduğunu.
Yine, ozellikle ege bolgesinde yapilan pekmez. Siz artik ee pekmezin neyi varmis be diye cirkeflik yapacaksiniz ama illaki belirtmem gerekiyor. Ege bolgesinde yapilan yoresel pekmez killi bir toprak ile yapilir. Hattaaa, pekmez uretildikten sonra artan killi topragi sifa veriyor diye yiyen köylülerin sayisi emin olun hiç ama hiç az değil.


Velhasıl kelam, sizleri uzun uzun yazdigim bu geri donus yazisi ile daha fazla yormadan soylemek istediklerimi bağlamak niyetindeyim. Kimse iki parca cig balik yedi diye taniyip bilmedigi bir kultur hakkinda igrenc, öğğğk böğğğk gibi neredeyse küfüre varacak tepkilere girmesin. Sevmeme hakkiniz olduğunu buraya yazacak değilim, tabii ki doğal bir hak seversiniz sevmezsiniz nefret edebilirsiniz ancak, ayy sen nasil yiyorsun off cok cirkiiin gibi artik ilkokul bir seviyesinde bile olmayan elestirilerinizi alin facebook'unuza ya da twitteriniza yazin ki sizin gibi bir iki tane daha var ise "beğendi" butonuna tiklar belki...
Son olarak üstün yemek kültürümüzden bir parça vererek yazimi bitiriyorum. Hepinize afiyet olsun. Şefiniz AkirA