Japonya'da Ogrencilik

Kisa sureligine olsa da geldigim Turkiye'den bir kac saat icinde ayrilacagim. Su anda cep telefonum ile Ataturk havaalaninin kablosuz netine baglanip kontuarlarin acilmasini beklerken bu yazimi yazabiliyorum. Bu hizmet dunyanin her yerinde yok, olsa da ucretli. Yani teknolojiyi uretemesek de kullanma acisindan cok geri kalmis sayilmayiz. Ah bir de normal interner hizi ve ucretlendirmeleri dunya standardlarinda olsaydi keske....
Turkiye'ye yilda bir defa gelmeye calisiyorum. Her gelisimde degisen guzellesen binalar ve ciril ciril oten cep telefonlarinin sesleri dikkatimi cekmekte. Ancak bir sey degismemekte israr ediyor, o da insanlardaki tahammulsuzluk.
Bulundugum ortamlarda beni en cok rahatsiz eden sey her an herkesin birseylere patlamaya hazir olmasi. Insanlarda bir canim kalmis zaten! mentalitesi agir bastigindan karsisindakinin ne dusundugu kimsenin umrunda degil. Hatta ne yazik ki sahtekar ve yalanci basin ve medya, bunun yaninda hicbir guvenirligi olmayan internetten okuyup duyduklari sacmaliklara inanip, bu inanclarini seslerini yukselterek yaymaya, bazen de bu safsatalar ugruna kavga etmeye bile hazir bir toplum olmaya baslamisiz.. Umarim bir ceki duzen verilir yoksa sonumuz hic hayirli degil...aa kontuarlara acilmis...hadi bana iyi yolculuklar